En meer weten, dat heeft mijn vader altijd al gewild. Als buschauffeur vond hij het geweldig lange buitenlandse reizen te mogen maken. Weken van huis weg, maar zoveel gezien en zoveel geleerd. Romans lezen, tv kijken? Niet aan hem besteed. Geef hem maar een goede wegenkaart, of een atlas waarop hij kan zien wat met wie verbonden is.

Ik vind het fantastisch voor mijn vader dat hij via de computer zoveel wil opsteken. En ik weet nu al dat hij blij als een kind zal zijn, wanneer het wereldwijde web voor hem zal opengaan. Net zoals toen ik een tijd geleden zijn naam eens Googlede en we daar een hele oude foto terugvonden, van de voetbalclub waar hij in jaren ’40 en ’50 bij speelde en waarvan zijn vader voorzitter was.

Maar tegelijk ben ik al bang voor de frustraties die hij zal kennen bij het werken met de computer. Ik vrees dat hij het zich iets te makkelijk voorstelt. “Kinderen kunnen het toch ook?” De hele IT-industrie mag dan roepen hoe makkelijk alles geworden is, hoe intuïtief de interfaces wel zijn… zo makkelijk is het uiteindelijk niet.

Ik merkte het onlangs zelf nog, toen ik alle bezwaren (uitgeperste Chinese arbeiders, niet willen meedoen in een hype,…) opzij zette en eindelijk toch een iPad kocht. Tot voor kort was mijn standaard antwoord “Apple? Heb ik in de jaren ’80 al mee gewerkt, is er dan iets veranderd?” Het duurde een hele tijd er ik door had dat je een iPad niet kan starten zonder die eerste met een andere computer te verbinden. Wat een gek idee. Al goed dat de eerste PC-bouwers niet vonden dat je die alleen maar kon opstarten door hem aan een mainframe te verbinden. Ook toen  me duidelijk werd dat ik eerst – totaal ongewild en hoogst overbodig -  iTunes op mijn PC moest zetten, vond ik alles toch niet zo simpel en intuïtief.

In de IT doen we te veel aannames. Dat iedereen het wel zal begrijpen als we weer eens een nieuwe term de wereld in gooien, een nieuw concept of – godbetert – een nieuw paradigma. We gaan soms wel heel kort door de bocht bij het invoeren van nieuwigheden.

Hopelijk wordt de digitale kloof voor mijn vader binnenkort wat kleiner. Maar intussen is de hele IT sector bezig nieuwe digitale kloven te maken die het voor grote aantallen mensen moeilijker maken om nog bij de tijd te blijven.

 José Delameilleure, directeur van het IT Marketing & Communications departement van Across Technology

Soorten architecten

Een eenvoudige indeling van architecten naar de aard van de objecten, zou kunnen zijn: businessarchitecten, informatiearchitecten (incl. kennisarchitecten), applicatiearchitecten, infrastructuurarchitecten, werkruimtearchitecten en security-architecten. Daar loodrecht op staat meestal nog een indeling naar scope: enterprise architecten, domeinarchitecten, oplossingsarchitecten en natuurlijk nog de project- / programma-architecten.

Gezien de grootse creativiteit van de architecten op hun businesskaartje kan er een nog veel genuanceerdere indeling worden opgesteld, maar dat is voor later.

Veel interessanter vind ik de vraag wat mag een architect eigenlijk kosten? En dan heb je het natuurlijk zowel over het uurtarief van een externe architect als het salaris van een architect die op de loonlijst staat van de organisatie die architectuur nodig heeft.

Meer aandacht in het voortraject

Reeds in de ontwikkelmethode SDM eerste versie, begin jaren 70 van de vorige eeuw, werd gesteld ‘eerst reorganiseren dan pas automatiseren, anders automatiseer je de chaos’. Vertaald naar tegenwoordige terminologie: ‘eerst een architectuur om de orde en samenhang te borgen, dan pas de IT regelen’.

Eind vorige eeuw werd algemeen erkend dat meer aandacht in het voortraject dubbel en dwars wordt terugverdiend in het natraject. Er waren zelfs calculaties die aangaven dat hoe ‘vroeger’ een fout werd gemaakt in het ontwikkeltraject, hoe groter de gevolgen (lees kosten) om deze fout te repareren. Een structurele fout in de architectuur kan echter niet alleen heel veel kosten, maar kan zelfs impliceren dat je als organisatie in een doodlopende straat verzeild raakt.

Kortom, een ervaren architect is van cruciaal belang. Wees daar niet te krenterig in!

Senioriteitsverschil

Wat mij opvalt, is dat een beginnende architect en een toparchitect in de digitale wereld in extern tarief slechts een factor 2 à 2,5 verschillen. Terwijl een toparchitect tussen de 3 à 4 keer zo effectief werkt en zijn / haar efficiency ook tussen de 3 à 4 keer zo hoog ligt. Kortom het rendement van een toparchitect ligt ruim 12 keer zo hoog, terwijl zijn / haar kosten maar 2,5 keer zo hoog zijn. Dan is de beslissing over de honorering toch wel heel snel genomen, zeer zeker voor de chief of lead architect.

Geen uurtje-factuurtje business!

Architectuurwerk is geen uurtje-factuurtje business. Daarom is het verstandig om zowel interne als externe architecten expliciete architectuuropdrachten te geven, liefst tegen een vaste prijs.

Voor een architect geldt nog veel sterker dan voor IT’ers: 90 % transpiratie en 10% inspiratie. Oftewel veel gewoon routinematig werk met enkele lumineuze momenten. Het door sommigen als hoog beoordeelde tarief wordt betaald voor die belangrijke beslissingen die meer opleveren dan het hele jaarsalaris van de onderhavige architect. Mooi voorbeeld staat in mijn architectuurinterview met Wouter Schmitz (chief architect ABNAMRO)

Afdeling inkoop?

Het valt mij op dat bij veel organisaties de afdeling inkoop zich bemoeit met het aantrekken van externe architecten, vaak helaas onder het motto: ‘liever een goedkope architect, dan een ervaren architect’. Veel inkopers hebben nauwelijks voldoende zicht op de benodigde competenties, als er maar TOGAF op de CV staat is het al lang goed genoeg.

Bij dit streven naar minimumtarieven voor architecten, wordt voorbijgegaan aan het feit dat een volwassen architect niet voor 1.800 uur inzetbaar is. Een architect moet studeren, moet zaken uit proberen, anders herhaalt de architect slechts klakkeloos de tekstboekjes.

Hoe weet je dat je een goede architect hebt?

Een dure architect is geen garantie voor een goede architect. Wat dat betreft lijkt onze beroepsgroep op tandartsen. Ze boren wat, ze vullen wat en pas veel later merk je of er toch nog cariës in je kies zit. Zo ook wordt de toekomstvastheid van de architectuur pas merkbaar na een paar jaren als markt- en concurrentieomstandigheden drastisch veranderen.

Interessant vond ik het antwoord van Fred Paling (UWV) in een architectuurinterview op mijn vraag hoe selecteer je een goede architect: ‘Je herkent een goede architect door ermee te werken. Je moet iemand hebben, vind ik, die je vertrouwt op zijn oordeel en die in een adviseursrol zit.’

Conclusie

Een ervaren architect is zijn / haar gewicht in goud waard. Ik durf zelfs te stellen dat de CAO (Corporate Architectural Officer) belangrijker is voor de continuïteit van de organisatie dan de CFO, zie stelling 6 (maar ook 1) uit 2004: http://www.rijsenbrij.net/archive2/index.htm.

Dus dames / heren businessmanagers, CIO’s, opdrachtmanagers:
‘Wees niet te zuinig bij het aantrekken van een architect!’.

De beoogd gebruiker van al dit moois ziet door de bomen het bos niet meer. En om hem (of haar) tegemoet te komen hierin is een explosie aan subcontainers gekomen. Immers SaaS, PaaS, IaaS, XaaS, private-, hybride- en public cloud zijn allemaal zeer onderscheidende termen. En ik vergeet er vast nog een heleboel.

Innovatie pas bij problemen

Het is dus niet vreemd, dat dan de houding van veel eindgebruikers en zeker de IT verantwoordelijken onder hen, verandert in een meer defensieve houding. Het wordt een ‘eerst zien dan geloven’ houding. Daarbij ondertussen barricades opwerpend in de vorm van kreten als ‘bescherming van data’, ‘continuïteitsgaranties’ en ‘bandbreedte issues’. Alweer moet de ICT sector de schuld bij zichzelf zoeken. Want er is behoefte aan standaardisatie zo blijkt uit vele onderzoeken. Maar eigenlijk is er gewoon behoefte aan duidelijkheid. Op de vraag van wat men nu eigenlijk krijgt wordt nog te vaak een complex en veelomvattend antwoord gegeven.

Wat moet de aanbieder dan doen? Om te beginnen zou communicatie richting de vraagzijde van de markt geholpen zijn met een aantal inzichtelijke gidsen of routes naar. Waar moet ik nu aan denken wanneer ik iets wil. Wat is er van toepassing en waarom is dat van toepassing. Simpele vragen en al even simpele antwoorden. Ik daag u uit. Zoek en vind ze maar eens.

De technologie- & trend watchers, de consultants en de belangenorganisaties komen er in deze ook niet goed vanaf. Want aan het zoveelste kwadrant of technology insight heeft de gebruiker pas iets wanneer hij ook echt weet wat hij wil. Misschien moet daar de eerste golf van communicatie over gaan. Namelijk objectieve voorlichting.

Ruud Alaerds is directeur van Heliview Consultancy

Leverancier Vos had reeds twee afwijzingen gehad, en stuurde deze keer zijn zoon in een koets langs. De zoon was een held in luisteren, en begon op elke specificatie van de firma Raaf door te vragen naar details. En, wonderwel, voor élk verder detail had hij een aangepast werktuig paraat en nog op voorraad ook. Ook prees hij directeur Raaf uitbundig om zijn heldere inzichten en vooruitstrevende beleid. Toen hij vervolgens de directeur vroeg om met beide handen uit te beelden wat precies het werkplaatsobject was, viel pardoes de zak dukaten naar beneden. Vos jr. raapte hem op en zei keurig “zullen we dit dan maar als voorschot voor de opdracht beschouwen”, want terug kon Raaf toch niet meer…

Helaas bleek de firma Vos te handelen in wat we tegenwoordig vaporware zouden noemen, en kreeg Raaf pas na vele bijstortingen en klachtgesprekken, en heel wat maanden later, uiteindelijk wat hij nodig had; waarvoor zijn eigen personeel dan ook nog eens de nodige aanvullende modificaties en werktuigen moest regelen.

Dit verhaal heeft, helaas, grote analogie in de huidige markt van standaardsoftware en cloud-diensten. Om met de eerste te beginnen: standaardpakketten zoals SAP, Oracle Fusion en Salesforce.com ‘doen altijd precies wat u nodig heeft en anders slechts met kleine en snelle aanpassingen’. Standaard ontwikkelplatforms zoals WebSphere, Fusion Middleware, Azure en Tibco ‘leveren moderne bouwstenen die onderling naadloos integreren’. Pas bij dieper doorvragen merken we dat de vendor zelf nog volop in integratie- en versieperikelen zit, en meer aandacht heeft voor het uitbrengen van dat sexy nieuwe Facebook- of Android applet dan voor het afronden van de al jaren zich voortslepende interne toolstandaardisatie. En zorg ervoor dat doorvragen uitsluitend te doen met eigen mensen of onafhankelijke adviseurs; elke integratiepartner die namens de vendor kan optreden is potentieel even gekleurd als de Vos is over de zangkunsten van de Raaf!

Doch net als bij de Vos en de Raaf geeft het geen pas om de schuld volledig aan één kant te leggen. Een beetje realistischer opdrachtgever trekt ook meer integere vendoren aan. En aandacht voor ‘de leverancier de tijd geven om een productsuite te laten uitrijpen’ is soms ook beter dan het alleen willen scoren op nieuwe features. Wie de schoen past trekke hem aan…

Inmiddels hebben we een enorme consolidatieslag gezien, waarbij we recentelijk SAAB ten onder hebben zien gaan, onder de vleugels van een ander merk dat al erder dood was, Spyker.  En waarbij de fabriek van NedCar in Born nu door Mitsubishi de wacht is aangezegd, terwijl daar eerder al Volvo’s en DAFs werden gemaakt. Eén fabriek dus, voor meerdere merken. En steeds minder merken. Steeds meer auto’s die niet alleen op elkaar lijken, maar gewoon ook echt uit dezelfde onderdelen zijn samengesteld, zoals de Volkswagen, de SEAT en de Skoda. Bijna dezelfde auto’s, maar gewoon een ander label. Verschil in de merkbeleving en de service eromheen.

Kijk ik nu naar de IT dan zie ik veel parallellen. Zo’n twintig jaar gelden had je nog hele stromingen die lijnrecht tegenover elkaar stonden. Radicaal verschillende oplossingen van hetzelfde probleem. Token Ring versus Ethernet. Lotus 1-2-3 versus Excel. Wordperfect versus Word. Hardwareleveranciers met allemaal hun eigen besturingssysteem. Van DOS en Unix tot en met Open VMS,  Heel veel partijen zijn verdwenen, en wat over is produceert meestal een smaak die algemeen erkend en geaccepteerd is. Het IP-protocol heerst. Ethernet heerst, WiFi, Bluetooth. Veel strijd is gestreden.

Alleen op de mobiele telefoon hadden we nog sterk concurrerende hard- en software combinaties. De iPhone, vs. Blackberry, vs Windows Mobile, versus Symbian, en versus Android.  Maar ook daar treedt convergentie op. Apple blijft Apple, maar de rest van de producenten, onder aanvoering van HTC, lijkt massaal over te stappen op Android. En kijken we dan naar de kantoorautomatisering, of communicatie met de consument. De Cloud heerst. Particulieren gebruiken en masse de systemen en omgevingen van Amazon, Google en Facebook. Zij wennen aan de functionaliteit, de manier van zoeken en werken, van kennis en informatie uitwisselen. En de bedrijven volgen.

Steeds meer bedrijven schakelen over op systemen als Google Apps. Draaiend in de cloud met op de desktop, of mobiel gewone standaard hardware, overal te koop. Facebook, idem dito, zo’n geaccepteerde omgeving dat bedrijven er nu apps in ontwikkelen, apps voor ontwikkelen. Nog even en een eigen website is niet meer interessant. Een eigen bedrijfs-facebookpagina is voldoende. Facebook als besturingssysteem en bedrijfsomgeving. Bedrijven als Atos schaffen de e-mail alweer af, en werken alleen nog maar met chattoepassingen en social media als Twitter. Allemaal standaardoplossingen, met wellicht een beetje finetuning. En hoe bedrijven zich dan nog van elkaar onderscheiden? Door slimme implementaties ervan. Branding. Service.

Ook in IT geldt: de echte systeembouwers zijn klaar. Net zo min als dat je je eigen kantoor niet meer bouwt maar huurt. Je huurt een kant en klaar kantoor, en richt alleen nog maar in. Want zo goedkoop en betrouwbaar als zulke kantoren zijn, dat kun je zelf niet meer maken. Maar hoe ver kunnen we blijven consolideren? Keert die wal het schip nog ergens?

Ward van Beek is actief als zelfstandig communicatie-adviseur, vanuit zijn bedrijf GotContent? Daarvoor was hij meer dan tien jaar eigenaar en directeur van PR-bureau Whizpr

Dat echter is nu niet meer nodig, want er bestaat een alternatief: HNR, Het Nieuwe Rechtspreken. Rechtspraak via het internet! HNR is een privaat alternatief voor rechtspraak door de overheid en heeft niets te maken met het recht, de wetten, zelf. Het is een andere, legale, wijze om tot een bindend vonnis te komen. Juridisch waterdicht en bovendien snel, accuraat en betaalbaar.

De uitspraken worden gedaan door onafhankelijke beëdigde rechters op grond van de Nederlandse wetgeving. Deze rechters werken echter niet in dienst van de overheid, maar in dienst van de stichting e-Court. Je kunt het vergelijken met artsen. Een arts kan voor een staatsziekenhuis werken, maar diezelfde arts kan ook voor een privé ziekenhuis diensten verrichten. Wat is het verschil voor u als patiënt? Niets toch?

Er zijn inmiddels al veel organisaties die hun voorwaarden aanpassen om gebruik te maken van de diensten van e-Court, denk daarbij vooral aan verzekeraars, waterleidingbedrijven, telecombedrijven en noem maar op. Met hun duizenden klanten hebben zij een bulk aan gerechtelijke procedures. Maar wat te denken van die 900.000 zelfstandig ondernemers die Nederland kent en waaronder, naar alle waarschijnlijkheid, 200.000 zelfstandige IT-professionals? Ook voor hen wordt het een stuk eenvoudiger om hun gelijk te halen – mits zij gelijk hebben, natuurlijk.

e-Court is een goed voorbeeld van innovatie dat zich heeft kunnen ontwikkelen door het bestaan van het internet. Net als bij HNW, Het Nieuwe Werken, zullen we er aan moeten wennen dat er veel verandert en er nog veel meer zal gaan veranderen. Creative Destructing wordt dat genoemd. Er ontstaan nieuwe businessmodellen, nieuwe manieren van werken en nieuwe manieren van ondernemen. Dit gaat wel ten koste van het oude, maar uiteindelijk worden wij er allemaal beter van.

Avontuurlijk, verfrissend en uitdagend. De Nieuwe Wereld in wording.

 Wessel van Alphen is algemeen directeur van IT-Staffing

Tenzij IT’ers bij bedrijven een deel van hun vakmanschap opgeven. Minder focus op het allerbeste willen maken. En meer focus op wat voldoende is voor het uiteindelijke commerciële resultaat. Pick your battles qua vakmanschap met maatwerk op zeer bedrijfs- of sectorspecifieke IT services. Maar ga daarbij voor meesterschap. Durf de beslissing te nemen om de generieke IT-afdeling in te richten als een fabriek (mijn collega Hans van Aken heeft er met ‘The IT Factory’ een boek over geschreven); een afdeling die grotendeels standaardproducten en diensten levert die in dienst staan van snelle levertijden, voldoende kwaliteit en voorspelbare kosten.

Want het staat vast, dat het een business manager of algemeen directeur geen moer uitmaakt wat er onder de motorkap zit. Als het maar werkt. Zo levert Audi honderdduizenden leaseauto’s aan bedrijven – en die zijn niet uitgerust met de krachtigste motoren en nappa leren bekleding. Het zijn de Audi’s die er voortreffelijk uitzien en onder de motorkap over een voldoende effectieve, maar relatief bescheiden motor beschikken om comfortabel mee te rijden. Tenzij je een rally wilt rijden, een formule 1 race wilt winnen of een auto ziet als onmisbaar statussymbool, is voldoende gewoonweg voldoende.  (Okay, ook een ‘gewone Audi’ is vaak meer dan voldoende, maar het gaat even om het idee.)

De introductie van de pc zorgde 30 jaar geleden voor een technologische revolutie en schiep een omvangrijke IT arbeidsmarkt. De cloud revolutie draait niet om bedrijven die technologie vervangen door andere technologie, maar om bedrijven die technologie voorgoed buiten de deur zetten. Mijn advies: schuif mee. Ontwikkel je kennis over bedrijfsmatige principes. Kijk waar je IT kunt integreren en waarmee jij jouw bedrijf met IT verder kunt helpen. De ‘cloud-sleutel’ naar nieuwe business modellen die vroeg of laat bestaande business modellen gaan vervangen is in handen van de IT’er. Gebruik die sleutel voor de het openen van de juiste deuren.

Herbert Wormgoor is Corporate PR manager bij HP Nederland

In het boek worden alle aspecten van het werken in verschillende tijdzones behandeld. Daarmee is het een lezenswaardig werk. Het meest intrigerende aspect van het werken in verschillende tijdszones, is de bereidheid van IT-professionals in lagelonenlanden om in shifts te werken. Het business model van pure players en multinationals in lagelonenlanden is gebaseerd op deze bereidheid. De vraag is wat er gaat gebeuren als deze IT-professionals zich plotsklaps gaan gedragen als hun collega’s in Westerse landen. De afhankelijkheid van de resources pools in lagelonenlanden is enorm. Hebben bedrijven een plan B voor dit scenario?

Uiteraard kan een aanpassing van de salarissen de bereidheid om te werken in shifts beïnvloeden. Maar de werking van dit middel is beperkt. De Total Cost of Ownership besparingen van offshore outsourcing zijn nog steeds substantieel, namelijk tussen de 30% en 45%. Maar als de IT-professionals in de lagelonenlanden de “overwerk”-vergoedingen van hun Westerse collega’s opeisen, wordt een flink deel van deze savings teniet gedaan. Indiase collega’s die in Europese kantooruren werken, vallen dan voor ongeveer 50% van hun tijd in een “overwerk” regeling. De opslag voor deze uren bedraagt dan +100% of in ieder geval +50%. Dat tikt aan.

Wellicht dat Chief Information Officers eens zouden moeten gaan nadenken over hun plan B. Een meer gedifferentieerde locatiestrategie, waarbij in iedere tijdszone een delivery center werkt tijdens kantooruren, kan een oplossing zijn, maar leidt ook tot hogere (coördinatie)kosten. De toekomst zal ons leren hoe lang de IT-professionals in lagelonenlanden nog bereid zijn om te werken terwijl wij nog slapen.

Prof. dr. Erik Beulen, Universiteit van Tilburg en houder van de KPMG Global Sourcing leerstoel

Maar welke concrete verantwoordelijkheid draagt de architect in dat proces dan precies? In het slechtste geval neemt de architect geen verantwoordelijkheid en vertoont hij ‘tribunegedrag’. Hij of zij geeft aan wat er niet goed gaat, anders moet, in strijd is met de richtlijnen, etc.

In het beste geval staat de architect in het veld, en zorgt hij of zij, meestal in teamverband, dat er een klus wordt geklaard. Wat is die klus? Volgens mij zijn er in essentie twee mogelijkheden:
1. Een schets maken van de toekomstige situatie die kan dienen als kompas voor alle veranderinitiatieven in een organisatie, en die wordt gedragen door de belangrijkste en meest betrokken stakeholders in de organisatie.

2. Een ontwerp maken van een oplossing op hoofdlijnen, waarbij alle inhoudelijke risico’s zijn teruggebracht tot aanvaardbare niveaus, bijvoorbeeld maximaal 5% van het budget voor de beoogde verandering. ‘Early risk detection and mitigation’ heet dat ook wel, waarbij we risico’s ruim moeten zien: risico’s dat iets technisch niet werkt, niet binnen de tijd en het budget gerealiseerd kan worden, niet onderhoudbaar is, niet voldoet aan uitgangspunten of principes etc. Een architect steekt dus de thermometer in de contouren van de oplossing (die er meestal al wel zijn) en zorgt voor een uitwerking tot een oplossing die zonder al te grote risico’s gerealiseerd kan worden.

Dus kompaswerk en thermometerwerk. Kompaswerk is typisch enterprise architectuur werk, thermometerwerk is typisch solution architectuur of project/program architectuur werk.

Op die rollen kan je volgens mij een goede architect aanspreken. Andersom, als je als RvB, directie of program management iemand hebt die de klus voor je kan klaren dan is dat hartstikke interessant, toch?

Ik merk in ieder geval, dat als ik dit vertel aan mijn cliënten, en aangeef dat ze me op een van bovenstaande verantwoordelijkheden kunnen aanspreken, ik meestal snel aan de slag kan. Wat betreft de ontwikkeling van het vakgebied is het vervolgens meer een kwestie van wat te doen om nog beter te worden in het ook echt invullen en dragen van deze verantwoordelijkheid.

Lucas Osse is principal consultant / Enterprise Architect Packages bij CapGemini

Als ik Microsoft was zou ik mezelf suf lachen. Onze branche blijft geloven in paard en wagen. Wakker worden! We staan voor een enorme kans: (tele-)communicatie als onderdeel van SaaS  of onder VMware. Daarmee ligt 80% van de markt open. Maar: Lukt het ons niet om het begrip cloud te vertalen in ‘gewone mensentaal’ (gemak, hebzucht, status), dan laten we deze kans onbenut.

Zonder hier echt bij stil te staan, gebruiken u en ik al twee hele grote clouds: het mobiele netwerk en internetbankieren. Weet u welk redundant storageplatform bij de Rabobank ‘onder’ uw spaargeld draait? Lag u wakker van de ‘Deep Packet Inspection’? Ik vraag het mij af. Hier lukt het de aanbieders klaarblijkelijk om het simpel en geloofwaardig te houden. Zij gaan niet eens in op de vraag óf u het kunt vertrouwen. Best knap. Het verraste mij dan ook dat onderzoek op VMworld 2011 uitwees dat 35% van de IT’ers betrouwbaarheid als belangrijkste struikelblok ziet bij (tele-)communicatie uit de cloud. Wat hebben die twee bovengenoemde grote clouds wel,  wat onze tak van sport klaarblijkelijk (nog) niet heeft?

Mijn mening: we blijven in onze comfortzone (paard en wagen) of maken het te ingewikkeld (schieten in de reflex van specs en spreken in termen als cloud, Het Nieuwe Werken en Unified Communication). Ga praten over gemak, betalen voor wat je gebruikt, enzovoort. Diegene die dat lukt schrijft de ene na de andere klant op (bel gerust voor voorbeelden). Ziehier een parallel met die twee hele grote clouds! Dus: sleep je productpowerpoint naar de recycle bin. Lees dat vergeelde boek over verkopen weer eens en duik dan in de kans die (tele-)communicatie uit de cloud heet. Doe je dit, dan heb ik goed nieuws: In het geciteerde onderzoek geeft 90% van de IT’ers aan (tele-)communicatie uit de cloud te overwegen…

Bas Baars is Marketing Manager Europe bij Mitel