Home Innovatie & Strategie Meer mogelijk met chips in mode

Meer mogelijk met chips in mode

298
dainamics

Vijftig jaar geleden deed Gordon Moore, een van de latere oprichters van Intel een observatie die uiteindelijk resulteerde in de naar hem genoemde ‘Wet van Moore’. Deze wet voorspelt dat het aantal transistors op een chip ongeveer elke twee jaar verdubbelt. Het artikel uit april 1965 in het tijdschrift Electronics heeft de chipindustrie – en daarmee de hele computerindustrie – tot grootse prestaties weten te brengen. Inmiddels lijkt een uitbreiding op deze wet op zijn plaats: eentje die beschrijft dat de invloed van processoren zich elke X aantal maanden uitbreidt naar een Y aantal sectoren in de maatschappij. Het is al lang niet meer zo dat transistors (als bouwstenen van processors) zich beperken tot kamergrote computers die de salarisverwerking voor hun rekening nemen. De rekenkracht van deze geëtste stukjes silicium waaiert uit over het brede spectrum van menselijk handelen. Chips vinden vrijwel overal een toepassing in talloze apparaten. En wanneer al die apparaten eenmaal met elkaar zijn verbonden via het Internet of Things, leidt deze ontwikkeling tot ongekende mogelijkheden. En daar zitten soms hele onverwachte en creatieve ideeën bij.

Spinnenjurk
Laten we eens kijken wat er op creatief gebied mogelijk is dankzij processors. En we sluiten aan bij het gedachtegoed van de Nederlandse mode-ontwerpster Anouk Wipprecht: “What does fashion lack? Microcontrollers!”. Zij heeft haar ontwerpcapaciteiten onder andere als ‘artist in residence’ bij Intel in de VS verder ontwikkeld. Wipprecht werkt op het snijvlak van haute couture, informatietechnologie en materiaalkunde. Veel van haar creaties halen de zalen van musea. Als ‘electronic couturier’ ontwerpt zij interactieve kleding.

Een voorbeeld is de Spider Dress: dankzij computertechnologie van Intel, robotica en sensoren reageert deze jurk automatisch op mensen die bij de draagster in de buurt komen. Het kledingstuk ‘voelt’ de emotie van de draagster op de persoon die nadert en reageert daar vervolgens op. Wie de draagster op een agressieve, snelle manier nadert, kan erop rekenen dat de jurk direct haar ‘poten’ beschermend uitstrekt om de persoon op afstand te houden. Kom je vriendelijker op haar af, dan is de reactie heel anders, en kan er zelfs een soort dans ontstaan.

Met deze spinnenjurk willen Intel en Wipprecht laten zien dat mode en technologie elkaar heel goed aanvullen. De chipfabrikant wil daarbij toe naar creaties die als vanzelf een onderdeel van ons dagelijks leven uitmaken, omdat de technologie ons behulpzaam is. Nu nog vinden we tal van Wipprechts creaties in musea, maar over een aantal jaren hangen ze misschien bij een bekend modehuis. Net zoals technische autosnufjes eerst in Formule 1 toepassing vinden en pas later in de doorsnee-auto hun werk doen.

Automatisch patronen veranderen
Ook ontwerper Daan Roosegaarde gebruikt computertechnologie en bijzondere eigenschappen van materialen om high-tech kleding te maken. Te denken valt aan zijn avondjurk die doorzichtig wordt als het lichaam van de draagster daar aanleiding toe geeft.

De mode krijgt een enorme verrijking door de mogelijkheden die computertechnologie biedt. Zo zijn er al kledingstukken die tal van informatie over de lichamelijke conditie van de drager verzamelen en analyseren. Of rokjes die chips gebruiken om kleurpatronen te veranderen. Dat gebeurt bijvoorbeeld met de kledingstukken die Francesca Rosella en Ryan Genz van Cute Circuit. Dit stel uit Londen laat rokjes maken in Italië die zijn doorweven met geleidende, smalle stroken. Deze stroken zijn interactief en reageren via een app op de aanwijzingen van de draagster. Op deze manier zijn de patronen en kleuren te veranderen. Er is zelfs een verbinding met het Twitter account, zodat tweets zijn te tonen als patroon.

Het tweetal verlevendigde met hun scheppingen de catwalk afgelopen herfst tijdens de New York Fashion week. Ook gedurende de Digital Revolution-tentoonstelling in het Londense Barbican trokken hun creaties eveneens veel belangstelling.

Nu al te koop
Kledingbedrijven zoals Omsignal en Hexoskin maken slimme kledingstukken. Zij verweven computertechnologie in shirts, broeken, hemden, etc., om informatie over het lichamelijk welzijn van de drager te verzamelen en te analyseren. Het is geen ver-van-mijn-bed-show of een Star Trek-snufje: je kunt ze nu al bestellen via internet. Zo ontstaat een nieuwe manier voor mensen om zichzelf te presenteren via de kleding die zij dragen. Zoals vroeger de spijkerbroek en de ribbroek iets vertelden over de sociale groep waartoe iemand behoorde. Maar dan, dankzij de technologie, veel individueler en veel gevarieerder.

Meer dan een uurwerk
De Zwitserse industrie heeft de komst van goedkope, digitale horloges weten te overleven door hun ontwerpen een technische topklasse te geven en de uurwerken tot sieraden te maken. Intel, Google en de Zwitserse horlogemaker TAG Heuer gaan nu weer een stap verder: een precisie-uurwerk als een sieraad met talloze functionaliteiten. Chips van Intel zorgen voor snelle verwerking, Android Wear van Google zorgt voor het softwareplatform en TAG Heuer zorgt voor een luxe horloge. Een huwelijk tussen Zwitserse precisie en Californische durftechnologie.

chips

Productieketen verandert
Maar het gaat om meer dan esthetiek en gezondheid. Computertechnologie maakt de hele modeketen veel milieuvriendelijker en uiteindelijk goedkoper, doordat de talloze ‘tussenpersonen’ verdwijnen. Dan gaat het om de 3D-printer die kledingstukken op maat maakt. Wie de winkel binnenstapt, wordt gescand, zodat de ontwerper weet welke maten nodig zijn. Op een scherm is te zien hoe het op de betreffende persoon zou staan. Als hij of zij akkoord is, zorgt de software voor het ontwerp en de printer voor het uiteindelijke draagbare resultaat.

Daarvoor hoeft niet eerst de katoen te worden geplukt in Turkije, behandeld met vervuilende stoffen, verscheept naar China of Pakistan om via talloze kanalen uiteindelijk aan het hangertje in de winkel te belanden. Dat hele proces wordt overbodig. Wie nu een kledingstuk maakt, begint met een lap textiel, knipt de vorm en houdt altijd resten over. Niet alles is te hergebruiken. Zo gaat veel materiaal verloren. Bij een 3D-printer werkt dat heel anders: je bouwt het kledingstuk op uit de beschikbare poeder. Je gebruikt niet meer dan je nodig hebt.

IT-technologie is draagbaar en levert ons slimme kleding, maar wellicht is de veranderde productieketen nog revolutionairder. Een mooier geschenk voor de jarige Wet van Moore is haast niet denkbaar.

Anne Mieke Driessen, Business Development Manager Industry bij Intel Nederland

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here